The Tragedy of Management Science (in Dutch)

17-01-2017

sophoclesDe tragiek van de managementwetenschap kon niet beter beschreven worden dan in het artikel ‘Managers gaan aan de haal met totale kolder’ van Tonnie Mudde in Sir Edmund van zaterdag 14 jan 2017 (http://s.vk.nl/s-a4447922/). De wetenschapper uit Groningen die een betrouwbare creativiteitstheorie heeft ontwikkeld, krijgt deze niet toegepast bij de creatieve processen in zijn eigen vakgroep. Tegelijkertijd heeft hij bezwaar tegen consultants en trainers die minder goed onderzochte testen en modellen gebruiken.

Meer dan in welke andere wetenschap dan ook staan theorie en praktijk in de managementwetenschap op gespannen voet met elkaar. Waarschijnlijk doordat er in het bedrijfsleven veel te verdienen valt met een aansprekend model – goed of niet goed – en doordat managers praktisch zijn ingesteld en graag gerustgesteld worden door overtuigende betrouwbaarheids- of impactcijfers.

De gedrags- en managementwetenschappen willen zich graag meten met de natuurwetenschappen. Helaas is er geen theorie in de managementwetenschappen die het universele waarheidsgehalte kan bereiken van bijvoorbeeld de zwaartekrachtstheorie. Het gaat nu eenmaal over mensen. Het menselijke gedrag is onvoorspelbaar. Het wordt sociaal beïnvloed en het is breder context afhankelijk. Mijn oud-collega en zware academicus (2 PHD’s) Ginka Toegel legde het simpel uit: “de best gevalideerde persoonlijkheidstest -NEO-P_IR ook wel Big Five genoemd-, verklaart 25% van de variantie en daarmee 10% van het menselijk gedrag. 90% wordt dus niet verklaard volgens de standaarden van de Beta-wetenschappen.

De academische laboratorium settings creëren onderzoeksuitkomsten die hoog valide en relatief betrouwbaar zijn, maar keer op keer hun praktische doel voorbijschieten of überhaupt niet gebruikt worden. De problemen van nu in het leiderschap van politiek en organisaties gaan niet opgelost worden met een managementtheorie die zelfs 10% beter scoort dan de huidige theorieën. Momenteel zijn er politiek leiders actief die zeer effectief zijn met praktijken die haaks staan op alle mainstream management- en leiderschapstheorie.

Als we een Trump, Erdogan, Putin, Wilders, LePen of Petry ook maar 1% zelfbewustzijn zouden kunnen bijbrengen met een (wellicht mediocre) gereedschap als een MBTI, een enneagram, een familie-opstelling of taoïstische healing, zou me dat een groot goed zijn. Of dat daadwerkelijk gebeurd, heeft maar ten dele te maken met de kwaliteit van het instrument, veel meer met de kwaliteit van de persoon die met ze in gesprek gaat.